Wzorzec FCI nr 249

---

DOG Z MAJORKI
MALLORCA MASTIFF, PERRO DOGO MALLORQUIN, CA DE BOU

KRAJ POCHODZENIA: Hiszpania.

DATA OPUBLIKOWANIA OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 11.12.1996.

PRZEZNACZENIE: Pies stróżujący i obrończy.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Sznaucery, pinczery, molosy, szwajcarskie
psy pasterskie i rasy pokrewne.
Sekcja 2.1 Molosy, typ dogowaty.
Nie podlegają próbom pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Od wieków w basenie Morza Śródziemnego żegluga między wschodem a zachodem umożliwiała wymianę osiągnięć kultury i nauki wśród tamtejszych narodów. Te wzajemne stosunki, w większości o komercyjnym charakterze, stwarzały także okazję do wymiany zwierząt domowych, a wśród nich psów stróżujących i obrończych, służących do obrony portów i nadmorskich osiedli przed piratami i rozbójnikami. Wśród tych przeważnie dużych, silnych, odpornych psów o dużej głowie i potężnym chwycie jeden wyróżniał się szczególnie. Był to mastif z Półwyspu Iberyjskiego, który w różnych rejonach Hiszpanii był używany bądź jako pies myśliwski, bądź też jako pies bojowy do walki z bykami lub innymi psami. Psy tej rasy towarzyszyły królowi Jakubowi I w jego podbojach i około 1230 roku trafiły na Baleary. Na mocy pokoju podpisanego w Utrechcie Minorka i inne tereny dostały się w XVII wieku pod panowanie brytyjskie. Anglicy sprowadzili na wyspy swoje psy, zarówno bojowe jak i stróżujące gdzie krzyżowane były z mastifami Półwyspu Iberyjskiego, obecnymi również na Balearach. W początkach XVIII wieku walki psów z bykami cieszyły się dużą popularnością i Anglicy zamieszkujący wyspy poszukiwali psów, które doskonale nadawałyby się do tych walk. Wyjaśnia to pochodzenie nazwy rasy Ca de Bou - Pies na Byki. Pierwsze wpisy tej rasy do Hiszpańskiej Księgi Rodowodowej pochodzą z 1923 roku. Oficjalnie na wystawach psy tej rasy pojawiły się w 1928 i 1929 roku, pierwszy raz wystawiono Ca de Bou na wystawie w Barcelonie.

WRAŻENIE OGÓLNE: Typowy molos o nieco wydłużonej sylwetce, silny i potężny, średniej wielkości. Zróżnicowanie płci jest wyraźnie widoczne w wielkości głowy, jej obwód jest zdecydowanie większy u psów niż u suk.

USPOSOBIENIE: z natury spokojne, w wymagających tego okolicznościach odważne i dzielne. Pies łatwy we współpracy z człowiekiem, wierny i oddany swemu panu. Niezrównany jako pies stróżujący i obrończy. W sytuacjach pokojowych ufny i pewny siebie. W podnieceniu jego wzrok nabiera ostrości.

GŁOWA: Mocna i masywna.

MÓZGOCZASZKA:
Czaszka: Duża, szeroka i prawie kwadratowa. Jej obwód, zwłaszcza u psów, jest większy niż obwód klatki piersiowej mierzonej na wysokości kłębu. Czoło szerokie i płaskie. Bruzda czołowa dobrze zaznaczona. Kształt czaszki powoduje, że potylica jest niewidoczna gdy oglądamy głowę z przodu. Linie czaszki i kufy prawie równoległe, nieznacznie się zbiegają.
Stop: Widziany z boku wyraźnie zaznaczony; oglądany z przodu jedynie dostrzegalny,
gdyż łuki nadoczodołowe i wyraźna bruzda czołowa zamazują jego rysunek.

TRZEWIOCZASZKA: Mięśnie szczęk są mocne, wypukłe, dobrze rozwinięte i sięgają aż pod oczy. Głowa pozbawiona fałd skórnych, które mogą występować jedynie po jej bokach nad policzkami.
Nos: Czarny i szeroki. Dobrze zaznaczona bruzda między nozdrzami.
Kufa: Osadzona w linii oczu, szeroka i stożkowata, oglądana z boku przypomina ścięty stożek o szerokiej podstawie. Grzbiet nosa prosty, nieznacznie wznoszący się. Stosunek długości kufy do długości czaszki jest jak 1 do 3.
Wargi: Górna warga zakrywa dolną na całej długości, aż do kącika wargowego.
Górna warga stosunkowo przylegająca, zaś dolna marszczy się w swej środkowej części. Przy zamkniętej kufie wargi mało zauważalne. Całkowicie różowe podniebienie z widocznymi „ożebrowaniem”, brzegi dziąseł czarne.
Szczęki/Zgryz/Zęby: Szczęki mocne, równo ustawione siekacze, kły szeroko rozstawione. Uzębienie kompletne, zęby białe i mocne. Nieprzesadny przodozgryz, nie większy niż 1 cm . Niewidoczne siekacze przy zamkniętym pysku.
Oczy: Duże i owalne. Powieki szeroko rozwarte, przylegające, nieco skośne.
Kolor jak najciemniejszy przy danym umaszczeniu. Niewidoczna trzecia powieka.
Niewidoczne białka gdy patrzymy od frontu. Oczy głęboko i szeroko osadzone.
Uszy: Osadzone wysoko na bokach głowy, stosunkowo małe, noszone w „płatekróży” (załamane do tyłu, z widoczną wewnętrzną strona ucha). W odprężeniu koniec ucha znajduje się poniżej linii oczu.

SZYJA: Mocna, gruba, proporcjonalna do całości. Szerokość u podstawy jest równa mniej więcej przekrojowi głowy; harmonijnie połączona z kłębem. Skóra dość luźna; dopuszczalne niewielkie podgardle.

TUŁÓW:
Lędźwie i słabizny: Krótkie, stosunkowo wąskie, wyraźnie wysklepione w stronę zadu.
Zad: Ustawiony 1-2 cm wyżej niż kłąb. Nachylony do poziomu pod katem 30°, nieco węższy od klatki piersiowej.
Klatka piersiowa: Głęboka, sięgająca do łokci, ożebrowanie nieco cylindryczne.
Szeroko rozstawione wierzchołki łopatek powodują, że klatka piersiowa jest szeroka na wysokości kłębu.
Dolna linia: Linia klatki piersiowej równoległa do podłoża, brzuch lekko podciągnięty, nigdy charci.

OGON: Nisko osadzony. Gruby u nasady, stopniowo zwężający się do końca. W spoczynku zwisa w sposób naturalny; w ruchu nieznacznie wygięty, noszony na wysokości górnej linii.

KOŃCZYNY:

KOŃCZYNY PRZEDNIE: Proste, równoległe szeroko rozstawione.
Łopatki: Umiarkowanie krótkie, nieznacznie nachylone, przylegające.
Ramiona: Dobrze umięśnione, proste, o mocnym kośćcu.
Łokcie: Odstawione ze względu na szeroką klatkę piersiową, ale nie wykręcone na zewnątrz.
Łapy: Mocne, o grubych palcach, zwarte, lekko zaokrąglone. Poduszki nieznacznie pigmentowane.

KOŃCZYNY TYLNE: Bardziej plastycznie umięśnione niż przednie.
Uda: Szerokie, nieprzesadnie kątowane.
Śródstopie: Krótkie, proste, mocne.
Wilcze pazury: Niedopuszczalne.
Łapy: Mocne o grubych palcach, dłuższych niż w przednich łapach. Owalne w kształcie. Preferowane pigmentowane poduszki.

CHODY: Typowym ruchem dla rasy jest kłus.

SKÓRA: Stosunkowo gruba, przylegająca do ciała, wyłączając szyję, gdzie może tworzyć niewielkie podgardle.

SZATA:

WŁOS: Krótki i szorstki w dotyku.

UMASZCZENIE: Pręgowane, płowe i czarne, preferowane w podanej kolejności. Preferowane ciemne pręgowanie i intensywne odcienie płowego. Dopuszczalne białe znaczenia na przednich kończynach, klatce piersiowej i kufie, nie przekraczające 30% powierzchni całego ciała. Dopuszczalna czarna maska.

WIELKOŚĆ:
Wysokość w kłębie: psy 55-58 cm, suki 52-55 cm .
Waga: psy 35-38 kg, suki 30-34 kg .

WYMIARY ŚREDNIEJ WIELKOŚCI PSA:
Waga: 36 kg
Wysokość w zadzie: 58 cm
Wysokość w kłębie: 56 cm.
Obwód klatki piersiowej: 78 cm
Obwód głowy: 59,5 cm
Długość od guza potylicznego
do nasady ogona: 73 cm
Długość od guza potylicznego
do końca kufy: 22 cm
Długość kufy: 8 cm

WADY: Każde odstępstwo od wzorca należy traktować jako wadę. Jej ocena powinna być proporcjonalna do stopnia tego odstępstwa.

POWAŻNE WADY:
• Wysokość w zadzie mniejsza od wysokości w kłębie.
• Przodozgryz większy niż 1 cm.
• Zgryz nożycowy lub cęgowy.
• Brak dwóch przedtrzonowców.
• Ucho nie w kształcie „płatka róży”, płaskie, przylegające do policzków.
• Uszy o stojącej podstawie, nawet jeśli 1/3 ucha układa się w płatek róży.
• Ogon jak u buldoga.
• Każde inne poważne odstępstwo od wzorca.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
• Tyłozgryz.
• Jasne lub żółte oczy.
• Kopiowane uszy lub ogon.
• Biały kolor pokrywający więcej niż 30% całego ciała lub w miejscach innych
niż przednie kończyny, klatka piersiowa, kufa.
• Znaczenia w innym kolorze niż biały.
• Bojaźliwość.

UWAGA: Psy muszą mieć dwa, normalnie rozwinięte jądra, w pełni usytuowane w mosznie.

---